Er komt weer een lente

Ik ben weer terug van mijn kerstvakantie. Niet dat ik ergens naar toe ben geweest, maar het was toch een tijd van even stilstaan, wandelen en lekker koken en eten. Nu is het nieuwe jaar begonnen, en er is nog niet veel veranderd sinds vorig jaar. Corona waart nog steeds rond en eist zijn tol, en iedereen begint de lock downs
behoorlijk zat te worden, enz.

Maar als ik over de coronahindernissen naar de toekomst kijk, zie ik toch veel kleine lichtpuntjes: Vaccinatieprogramma’s zijn gestart en winnen langzaam momentum, ik deed mijn dagelijkse wandeling en wat werk in de tuin, en ik voelde en hoorde dat de lente in de lucht zat, de dagen worden nu merkbaar langer, ik kan mijn geld niet uitgeven en spaar dientengevolge meer dan ooit tevoren, ik ben al volop bezig met zaden uitzoeken voor de moestuin en voorbereiden op het nieuwe visseizoen, enz. Kortom er is een hoop te doen.

De motivatie om te schrijven, en het daadwerkelijke schrijven, lijden hier allemaal wel onder, maar ik heb er alle vertrouwen in, dat dat ook weer komt. Ik ben niet alleen met een nieuw boek bezig, maar heb ook flink na kunnen denken hoe ik dit vorm moet geven. Ik ben er niet zeker van of het verhaal lang genoeg is voor een boek op zich. Ik heb echter wel genoeg andere verhaallijnen om er eventueel een verhalenbundel van te maken.

Ondertussen hoor ik aan de vogels dat de lente aanstaande is, en ik zie de narcissen en sneeuwklokjes moedig de kopjes boven de grond uit steken.


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Er komt weer een lente

Het is weer voorbij die mooie zomer

Smeltweer

Schrijfkriebels

Tweesprong?

Voor de vrede